ตอนที่ 88 เจ้าหมีน้อย เธอลืมฉันแล้ว

เอวถูกรัดไว้ด้วยกรงเล็บขนาดมหึมา ซูชีเฉี่ยนอดทนต่อความเจ็บปวดจากช่วงเอวถึงท้องน้อย มองผู้คนและสิ่งของที่ห่างจากพื้นดินออกไปเรื่อย ๆ ใจก็เย็นวาบลง

ร่างปนเปื้อนตัวนี้อยากลากเธอไปยังที่ที่กินอาหารได้สะดวกกว่า หรือว่าอยากจะทุ่มเธอให้ตายคาที่กันแน่

ร่างปนเปื้อนไม่ค่อยมีสติปัญญา นอกจากความอยากกินแล้ว ในยีนของมันเหลืออยู่เพียงปัจจัยแห่งการทรมานสังหารและความโหดร้าย

ส่วนใหญ่เป็นเช่นนั้น

อยู่ในที่สูงเช่นนี้ เธอขยับตัวตามอำเภอใจไม่ได้ ทำได้เพียงรอให้มันหยุดลงแล้วจึงสู้แบบเป็นตาย

ร่างปนเปื้อนบินได้เร็วมาก แทบจะบินออกนอกเกาะอยู่แล้ว