กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายตาของไป๋อวี่ในที่สุดก็กวาดไปถึงหานเซียวที่อยู่มุมห้อง รอยยิ้มที่เพิ่งเผยออกมาหายวับในทันที ผู้ชายคนนี้หน้าด้านยังไงถึงยังไม่ไปสักที?
“แค่ก ๆ เฉี่ยนเฉี่ยน เขาเป็นใครน่ะ?”
ซูชีเฉี่ยนหันไปมองหานเซียวที่เปียกโชกทั้งตัว นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เขาบังฝนให้เธอไปเกือบทั้งหมด
“หานเซียว ขอบคุณที่ส่งฉันกลับ...” — “หานเซียว ขอบคุณที่ส่งฉันกลับนะ รีบกลับไปอาบน้ำร้อน ๆ เถอะ อย่าให้เป็นหวัด”
น้ำเสียงของหานเซียวเย็นชา สีหน้าหม่นจนน่ากลัว “รีบไล่ฉันไปขนาดนี้ อยากควงหมาลามกตัวนี้ไปเดตจนทนไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ?”
ซูชีเฉี่ยน: ???
พี่ใหญ่ นายกำลังพูดอะไรของนายเนี่ย??
ไป๋อวี่: จึ๊ ช่างเป็นคนขี้หึงที่เปรี้ยวเหลือเกิน