กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูชีเฉี่ยนใจสะดุ้ง เสียงนี้มีกลิ่นอายคุ้นเคยเต็ม ๆ
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยไปด้านหลัง สบตากับดวงตาสีอำพันคู่นั้นที่สะกดจิตใจผู้คน
เส้นผมสีดำสนิทของคนที่มา กลมกลืนกับบรรยากาศมืดครึ้มในยามนี้จนแยกไม่ออก
ในห้องกักขังอันมืดสลัวของหอคอย เพื่อรีบจัดการให้เสร็จและจากไป เธอเพียงเห็นใบหน้าของเขาแค่ผิวเผินราวกับปลายหางตาวิ่งผ่านน้ำ แต่ยามนี้เมื่ออยู่กลางที่แจ้งซึ่งมีแสงมากกว่า ความทรงอำนาจของใบหน้านั้นก็ยังทำให้เธอสะเทือนใจไม่น้อยอีกครั้ง
จะบรรยายอย่างไรดีนะ