กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูชีเฉี่ยนประคองท้องกลมป่องอย่างพอใจ อาหารในโรงอาหารสำหรับเธอแล้วจืดชืดและน่าเบื่อเกินไป ตอนนี้ฝีมือทำอาหารของไป๋อวี่ถูกใจเธอสุด ๆ
เฮ้อ ถ้าได้กินทุกวันก็คงดี
ไป๋อวี่จ้องมองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า สายตาตกลงบนจานที่เหลือแต่พริก แววตาเผยความเข้าใจบางอย่าง
“คุณผู้นำทางชอบกินเผ็ดมากงั้นหรือ”
ซูชีเฉี่ยนพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ เธอชอบกินเผ็ดมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีเผ็ดไม่ได้เลย
“ไป๋อวี่ นายไม่ต้องเรียกคุณผู้นำทางทุกประโยคก็ได้ เรียกชื่อฉันก็พอ”
คำเรียกแบบให้เกียรตินี้ฟังดูแปลกเกินไป ไป๋อวี่พอสอบถามรสนิยมของซูชีเฉี่ยนได้แล้วก็จดจำไว้เงียบ ๆ