เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 415 เย่หลิงเฟย
ทันใดนั้น เย่ฉงเหรินพลันรู้สึกใจสั่น เขาสัมผัสได้ว่ามีคนในดวงดาวแห่งสายสืบทอดมรรคาของตนติดต่อมา
เขาจึงรีบตรวจสอบ
เป็นยุงโลหิตปีกดำจริงดังคาด
“ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ใด เป็นอย่างไรบ้าง ข้าอยู่ในหุบเหวเร้นลับปฐมกำเนิด แดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าสัตว์อสูรดุร้ายพวกเจ้า”
ไม่นานก็ได้รับคำตอบ
“ท่านผู้สูงศักดิ์ ข้าอยู่ที่นี่เช่นกัน แต่ตอนนี้มีคนของเผ่าสัตว์อสูรดุร้ายมากมายจับตาข้าอยู่ จึงไปหาท่านไม่ได้”
“เจ้ามอบเศษศิลาจารึกต้นกำเนิดหมื่นมรรคให้พวกเขาแล้ว พวกเขายังไม่ไว้ใจเจ้าอีกหรือ?” เย่ฉงเหรินขมวดคิ้วถาม
“แม้ภายในจะต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่พวกเขาก็ระแวดระวังผู้คนต่างเผ่าอย่างยิ่ง แม้แต่ข้าก็ไม่เว้น ข้าเพียงต้องนำเศษศิลาจารึกต้นกำเนิดหมื่นมรรคไปวางไว้ในวิหารหมื่นมรรคแห่งเขตแกนกลาง พวกเขาก็น่าจะยอมรับข้าอย่างหมดใจ”
“วิหารหมื่นมรรคคือสถานที่ใดกัน?” เย่ฉงเหรินถาม ฟังดูช่างร้ายกาจยิ่งนัก