เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 ควบคุมนครหนานตู
ตั้งแต่วินาทีที่มหาค่ายกลปกคลุมนครหนานตู เอ้ฉงอวี่ก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ คิดจะหนีเอาตอนนั้นก็สายเกินไปแล้ว
“หากข้าเดาไม่ผิด เจ้าเป็นเทพมารปฐมกำเนิดกระมัง!” เย่ซุ่ยเหรินจ้องเอ้ฉงอวี่แล้วพลันยิ้ม ก่อนลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตามใจชอบ
“เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่!” เอ้ฉงอวี่ประสานมุทราด้วยสองมือ พลางยกมือชี้ขึ้นฟ้า ราวกับกำลังส่งข่าวสารบางอย่างออกไป
จากนั้นเขายกมือชี้อยู่หลายครั้ง ท้ายที่สุดก็ได้แต่ยอมแพ้
“เป็นอย่างไร ไม่มีปฏิกิริยาหรือ?”
“หรือจะลองอีกสักหลายครั้ง?” เย่ซุ่ยเหรินจ้องเอ้ฉงอวี่พลางยิ้ม แล้วส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายทำต่อ
“เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่? รู้หรือไม่ว่าข้ามาที่นี่พร้อมภารกิจพิเศษ” เมื่อรู้ว่าวิธีของตนใช้ไม่ได้ เอ้ฉงอวี่ก็ร้อนรน จึงใช้เรื่องนี้ข่มขู่เย่ซุ่ยเหริน
“ภารกิจ…คนล้มเหลวที่ยังรักษากายเนื้อกับต้นกำเนิดพลังของตัวเองไว้ไม่ได้ กล้ามาพูดเรื่องภารกิจกับข้าหรือ?”
“เอ้ฉงอวี่ เจ้ามีสองทางเลือก