เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 ผานกู่ปรากฏกาย?
“แค่ก ๆ ๆ นี่สถานการณ์มันพิเศษไม่ใช่หรือ?” เมื่อลองนับดู ตั้งแต่หงอวิ๋นกับพวกถูกผนึก เย่สุ่ยเหรินก็ไม่เคยมายมโลกอีกเลย
เหตุผลง่ายมาก เย่สุ่ยเหรินวางแผนอยู่ตลอด เพราะกังวลว่าจะถูกเปิดเผย
เย่สุ่ยเหรินสัมผัสได้ว่าวิถีสวรรค์เฝ้าจับตายมโลกอยู่เสมอ หากเย่สุ่ยเหรินปรากฏตัว โอกาสที่จะถูกเปิดเผยย่อมสูงมาก
ที่เย่สุ่ยเหรินรีบรุดมาที่นี่ก็เพราะกายเนื้อผ่านการแปรเปลี่ยนมาแล้วแปดครั้ง เขาจำต้องใช้วิหารผานกู่ มิฉะนั้นคงไม่เสี่ยงมา
“สถานการณ์พิเศษอะไร ปล่อยข้าเสีย” บรรพชนแม่มดเสวียนหมิงกำลังจะต่อว่า แต่เย่สุ่ยเหรินกลับกอดนางไว้ แล้วพุ่งเข้าไปในวิหารผานกู่ทันที
“พี่เขย แล้วยังมีข้าด้วยไม่ใช่หรือ?” เมื่อเห็นเย่สุ่ยเหรินพุ่งเข้าไป บรรพชนแม่มดโฮ่วถู่ก็ไล่ตามไป…
หลายชั่วยามต่อมา เย่สุ่ยเหรินแคะฟัน พลางส่งสัญญาณให้บรรพชนแม่มดเสวียนหมิงกับบรรพชนแม่มดโฮ่วถู่ออกไป จากนั้นจึงกระตุ้นต้นกำเนิดกาลเวลาเพื่อหยั่งรู้มรรคาอย่างเต็มกำลัง
ในการหยั่งรู้มรรคาครั้งนี้ เย่สุ่ยเหรินยังกระตุ้นความสามารถของต้นไม้หยั่งรู้มรรคาด้วย เพื่อให้สำเร็จได้ในเวลาอันสั้นที่สุด