เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204 หยางเทียนโย่วเข้าสู่มาร
เหยาจียังหนีไปได้ไม่ไกล ก็ถูกโจมตีจนกระเด็น หมุนคว้างกลางอากาศหลายรอบ ก่อนตกกลับลงมาในลานบ้าน
ขณะเดียวกัน กองทหารสวรรค์ก็ปรากฏตัวขึ้น ทหารหนึ่งแสนยืนอยู่บนเมฆ สามพันยืนกลางอากาศ และสามร้อยนายล้อมจวนหยางไว้
เหยาจีขวางอยู่เบื้องหน้าหยางเทียนโย่ว มองไท่ไป๋จินซิงพลางวิงวอนให้เขาเห็นแก่ไมตรี “ไท่ไป๋จินซิง ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า ไม่เกี่ยวกับพวกเขา ขอท่านไว้ชีวิตพวกเขาเถิด”
“เหนียงเหนียงเหยาจี ท่านเลอะเลือนแล้ว
พวกเขาก็แค่แมลงตัวจ้อย ฆ่าแล้วจะเป็นไรไป? เหตุใดท่านต้องใส่ใจความเป็นความตายของแมลงด้วย
เอาอย่างนี้ ท่านลงมือสังหารพวกเขาด้วยตนเอง เมื่อกลับไปแล้วข้าจะพยายามขอให้ลงโทษสถานเบา” ไท่ไป๋จินซิงจ้องเหยาจี พลางสั่งให้นางสังหารหยางเทียนโย่วกับลูกทั้งสอง
“เป็นไปไม่ได้ ข้าตายได้ แต่พวกเขาไม่มีความผิด
พวกเขาไม่รู้ตัวตนของข้าด้วยซ้ำ