เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 หลอมกายด้วยปราณโกลาหล
“รบ!” ความคิดของเย่ซุ่ยเหรินเรียบง่ายมาก เขาจะออกรบด้วยความเร็วสูงสุด รวบรวมอสุราให้ได้มากยิ่งขึ้น แล้วสร้างนครขึ้นมา
ระหว่างนั้น เย่ซุ่ยเหรินยังต้องเสาะหาเสบียงอาหารด้วย
ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนต้องดำรงชีวิต มีเพียงแก้ปัญหาปากท้องได้ จำนวนประชากรจึงจะเพิ่มขึ้น และมีชื่อเสียงได้
เย่ซุ่ยเหรินยังเชื่อในสัจธรรมอีกข้อหนึ่งว่า ปริมาณที่เปลี่ยนแปลงย่อมนำไปสู่คุณภาพที่เปลี่ยนไป หากจำนวนคนยังไม่ถึงเกณฑ์ จะมียอดอัจฉริยะปรากฏได้อย่างไร?
หากเป็นเผ่ามนุษย์ เย่ซุ่ยเหรินคงค่อย ๆ ดำเนินการ แต่เผ่าอสูรอาชูร่านั้นชอบความรุนแรงนัก ยกอาหารมาป้อนถึงมือยังไม่ยอมกิน ต้องเอานิ้วเท้าคีบป้อนถึงจะรู้สึกสะใจ เพราะฉะนั้นเย่ซุ่ยเหรินจึงไม่คิดจะค่อยเป็นค่อยไป เขาจะบดขยี้ไปตลอดทาง แล้วค่อย ๆ ขุดค้นทรัพยากร
อย่างไรเสีย เย่ซุ่ยเหรินก็มีทรัพยากรของตน ลูกหลานเผ่ามนุษย์ย่อมกินสิ่งที่เผ่ามนุษย์ผลิตขึ้นเองได้
“จำกฎสามข้อให้ขึ้นใจ: