เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 153 สิงเทียนรำโล่ขวาน ปณิธานหาญกล้าคงมั่น
“สารเลว พวกเจ้าช่างบังอาจนัก กล้ากลืนกินดวงวิญญาณมหาพ่อมดของเผ่าพ่อมดได้อย่างไร?” เมื่อได้ยินข่าวนี้ หมิงเหอเหล่าจู่ก็ตกใจเช่นกัน รู้ว่าเรื่องราวไม่ง่ายดายแล้ว
ส่วนเรื่องนี้จะเป็นข้ออ้างของเผ่าพ่อมดหรือไม่ หมิงเหอเหล่าจู่ไม่เคยคิดถึงเลย
เผ่าพ่อมดไม่ฉลาด แขนขาแข็งแรงแต่สมองเรียบง่าย ทว่าเผ่าพ่อมดมีข้อดีประการหนึ่ง นั่นคือไม่พูดโกหก
แม้แต่บรรพชนพ่อมดโฮ่วถู่ยังโกรธเกรี้ยว ย่อมเห็นได้ว่าเรื่องกลืนกินมหาพ่อมดเป็นความจริง
ในยามนี้ หมิงเหอเหล่าจู่อยากคำรามออกมา สังหารเจ้าคนที่กลืนกินดวงวิญญาณมหาพ่อมดเสีย
หมิงเหอเหล่าจู่ควบคุมภพอสุรา ได้รับผลประโยชน์มหาศาลอย่างยิ่ง แต่อิสรภาพก็ถูกจำกัดเช่นกัน แม่น้ำโลหิตแดนปรโลกไม่อาจปกป้องเขาได้อย่างสมบูรณ์อีกต่อไป
“ทำอย่างไรดี... ด้วยอุปนิสัยของบรรพชนพ่อมดโฮ่วถู่ นางย่อมเปิดศึกแน่นอน เผ่าอสุราจะต่อต้านอย่างไร?” ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ และหมิงเหอเหล่าจู่ก็ยิ่งหวาดกลัว ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
“ท่านเจ้าสำนัก ข้าเห็นว่าพวกเราสามารถตีโต้กลับได้