เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 จักรพรรดิหยก
เย่ฉงเหรินจ้องลู่ยา พลางรอให้เขาครุ่นคิด
“ท่านอาจารย์ ศัตรูของข้าย่อมเป็นเผ่าพ่อมด!” ลู่ยากำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร หากจะล้างแค้น ย่อมต้องไปหาเผ่าพ่อมด
“ซีเหอ เจ้าอธิบายเรื่องกรรมสัมพันธ์ให้เขาฟังที” เย่ฉงเหรินคร้านจะอธิบาย จึงให้ซีเหอเป็นคนพูดแทน
“ลู่ยา เจ้าลืมคำที่เคยพูดกับแม่ไปแล้วหรือ
เผ่าพ่อมดกับเผ่าอสูรล้วนเป็นหมาก
การตายของบิดาเจ้าและการตายของตงหวง ล้วนเป็นการที่คนวางหมากสละหมากของตน
กล่าวให้ถูก ศัตรูของเราก็คือตัวเราเอง หากพวกเขาไม่มีความทะเยอทะยาน ไม่คิดจะเป็นเจ้าแห่งหงหวง แล้วจะพ่ายแพ้ได้อย่างไร จะตกอยู่ในหายนะชั่วกัลป์ได้อย่างไร
ลู่ยา แม่หวังว่าเจ้าจะมองตนเองให้ชัด
เผ่าอสูรในตอนนี้ไม่มีพลังพอจะแก้แค้น เราต้องพักฟื้นและฟื้นฟูพลัง ต้องค้นหาเส้นทางของตนเอง