เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 ขุนเขาโจวขาด ฟ้าถล่ม
“พกศิลาศักดิ์สิทธิ์ไร้สีไปด้วย แล้วตามข้ามา” พาหงอวิ๋นไปด้วย เย่ฉุยเหรินแหวกห้วงมิติอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังขุนเขาโจว
“สังหาร!” อีกด้านหนึ่ง เผ่าอสูรและเผ่าพ่อมดเปิดศึกในรูปแบบที่ต่างออกไป บรรพชนพ่อมดโฮ่วถู่ต่อสู้กับตงหวงไท่อี ส่วนเสวียนหมิงและคนอื่น ๆ ต่อสู้กับอสูรร้ายแห่งโกลาหล ทุกคนต่างสู้สุดชีวิต
“พี่ใหญ่ ข้าจะแก้แค้นให้ท่าน” บรรพชนพ่อมดจวี้หมางพาอสูรร้ายแห่งโกลาหลไปด้วย แล้วระเบิดตนเองตามไป
“ฮ่า ๆ ๆ พี่น้องทั้งหลาย ข้าขอไปก่อน พวกเจ้าจงมีชีวิตอยู่ให้ดี” หลังจากบรรพชนพ่อมดจวี้หมาง บรรพชนพ่อมดหรูโส่วก็ระเบิดตนเองตามไป
บรรพชนพ่อมดระเบิดตนเอง พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวยิ่ง เพียงเสียงระเบิดดังขึ้น สัตว์อสูรดุร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนก็ถูกสังหาร
ลองมองจากอีกมุมหนึ่ง ก็จะรู้ว่าการระเบิดตนเองของบรรพชนพ่อมดนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
ร่างของบรรพชนพ่อมดสูงถึง 9,070 กิโลเมตร หากระเบิดปรมาณูขนาดมหึมาเช่นนี้ขึ้นมา จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
“ตายเสียให้หมด ทุกคนตายไปให้หมด พวกเราไม่เอาแล้ว… อสูรร้ายแห่งโกลาหล จงระเบิดตนเองให้ข้า!”