เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 เย่ซุ่ยเหรินออกจากด่านบำเพ็ญ
ในเวลาเดียวกัน เย่ซุ่ยเหรินลืมตาขึ้นบนดาวไท่อิน กลิ่นอายบนร่างพลันสั่นสะเทือน พลังบำเพ็ญทะลวงจากระดับเซียนทองหุนหยวนขั้นต้นสู่เซียนทองหุนหยวนขั้นกลาง
“เฮ้อ อีกนิดเดียวก็จะทะลวงถึงขั้นปลายหุนหยวนจินเซียนแล้ว” เย่ซุ่ยเหรินสัมผัสพลังบำเพ็ญของตน พลางอดทอดถอนใจไม่ได้
ตามความคิดของเย่ซุ่ยเหริน การทะลวงครั้งนี้น่าจะทำให้พลังบำเพ็ญไปถึงขั้นปลายหุนหยวนจินเซียนได้ อย่างไรเสียผังค่ายกลสังหารเซียนก็แปรมาจากซากศพของเทพมารโกลาหลสามพันตน ย่อมมีต้นกำเนิดของเทพมารทั้งสามพันตนอยู่
ต้องรู้ว่าเทพมารเหล่านั้นคือเทพมารแห่งมหามรรค ต้นกำเนิดที่พวกเขามีย่อมไม่เหมือนใคร
ต่อให้ต้นกำเนิดเหล่านี้มีไม่มาก ก็เพียงพอให้เย่ซุ่ยเหรินแปรสภาพได้
“ไม่ถูก เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่การทะลวงระดับเท่านั้น” เย่ซุ่ยเหรินหลับตาลงอีกครั้ง สัมผัสโลกภายในกาย
ไม่นานนัก เย่ซุ่ยเหรินก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มตรงมุมปากแทบข่มไว้ไม่อยู่