เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 หวงหลงเจินเหริน
“เป็นไปไม่ได้กระมัง พังทลายถึงเพียงนี้เชียว?” เมื่อมาถึงถ้ำหมากูแห่งเขาสองเซียน เย่ซุ่ยเหรินก็ขมวดคิ้วทันที รู้สึกว่าที่นี่ทรุดโทรมเกินไป
แต่เมื่อนึกถึงวิวัฒนาการของเผ่ามังกร เย่ซุ่ยเหรินก็ยอมรับทุกสิ่งได้
มีคำเล่าลือว่า ขณะที่ผานกู่แปรกายเป็นสรรพสิ่ง วิญญาณแห่งไตก็ยึดต้นกำเนิดของไตทั้งสองเป็นรากฐาน หลอมรวมเข้ากับองคชาตของมหาเทพผานกู่ แล้วกลายเป็นจ้าวแห่งสัตว์เกล็ดและสัตว์น้ำทั้งปวง นั่นคือมังกรบรรพกาลแห่งยุคหงฮวง
เพราะเช่นนั้นจึงมีคนกล่าวว่า มังกรบรรพกาลก็คือเจ้าโลก
แต่ก็มีคำเล่าลือว่า องคชาตของผานกู่กลายเป็นเขาโส่วหยาง ทว่าเมื่อกล่าวโดยรวมแล้ว มังกรบรรพกาลเกี่ยวข้องกับองคชาตของมหาเทพผานกู่จริง ๆ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นเนื้อเยื่อฟองน้ำชิ้นหนึ่ง
ส่วนเขาโส่วหยางนั้น มีโอกาสเป็นลิ้นจี่มากกว่า
ที่กล่าวว่ามังกรบรรพกาลก็คือเจ้าโลก เป็นเพราะไตจัดอยู่ในธาตุน้ำ มังกรบรรพกาลจึงควบคุมสายน้ำทั้งปวงได้ อีกทั้งมังกรมีนิสัยมากราคะ องคชาตเชื่อมต่อกับตับผ่านเส้นลมปราณตับ จัดอยู่ในธาตุไม้และเป็นประธานแห่งการสืบพันธุ์ เมื่อเทียบกับการที่มังกรบรรพกาลมีบุตรหลานมากมายและมีคู่ครองนับไม่ถ้วน ก็พิสูจน์เรื่องนี้ได้เช่นกัน