เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 โหย่วเฉาซื่อยอมสวามิภักดิ์ สร้างหอศาลา
ผู้ใหญ่ในเผ่าโหย่วเฉายังพอควบคุมตนเองได้ แต่เด็ก ๆ ทนไม่ไหว พวกเขาดึงมือผู้ใหญ่พลางร้องว่าตนอยากกิน
“อย่าพูด” เมื่อได้ยินเด็ก ๆ ร้องว่าอยากกินเนื้อ ผู้ใหญ่เผ่าโหย่วเฉารีบปิดปากพวกเขา ไม่ให้ส่งเสียง
“เหยี่ยนจือซื่อ จัดการให้เด็ก ๆ ก่อน” เย่ซุ่ยเหรินพอใจอย่างยิ่งกับท่าทีของเด็กเผ่าโหย่วเฉา จึงสั่งให้เหยี่ยนจือซื่อแจกจ่ายเนื้อทันที
ขณะเดียวกัน หลินอีก็พบปัญหาอย่างหนึ่ง เด็ก ๆ ในเผ่าโหย่วเฉาไม่รู้ว่าบิดาของตนเป็นใคร
คิดดูแล้วก็ไม่แปลก เผ่าเป็นเช่นนี้ ไม่ก็ต้องไปตีคนอื่นจนสลบ ไม่ก็ถูกตีจนสลบ แล้วเด็กจะรู้ได้อย่างไรว่าบิดาเป็นใคร
แต่เรื่องนี้ก็มีข้อดี ทุกคนล้วนรักใคร่เอ็นดูเด็ก ๆ
“ได้” เหยี่ยนจือซื่อยิ้มบาง ๆ ก่อนให้สตรีด้านหลังใช้ชามไม้ตักเนื้อ แล้วนำไปวางตรงหน้าเด็ก ๆ ในเผ่าโหย่วเฉา ให้พวกเขากินได้ตามใจ
พูดให้ถูก นี่ไม่ใช่ชาม แต่เป็นกะละมัง คนละ 1 กะละมัง เนื้อมีให้ไม่อั้น