เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 มนุษย์ดึกดำบรรพ์ผู้บ้าคลั่ง
“ซุ่ย พวกเราเชื่อเจ้า” มีเรื่องหนึ่งที่เย่ซุ่ยเหรินไม่กล้าเชื่อ หยาง ตี้ หยวนกับพวกไม่ได้เคลือบแคลงเลย กลับปล่อยให้เขานำทุกคนลงมือทันที
เย่ซุ่ยเหรินจะรู้ได้อย่างไรว่า ไม่ว่าเผ่ามนุษย์ในยุคใด ความต้องการก็เรียบง่ายยิ่งนัก นั่นคือไม่ต้องทนหิว
ผู้ใดทำให้ประชาชนได้กินอิ่ม ประชาชนก็สนับสนุนผู้นั้น
นับตั้งแต่เย่ซุ่ยเหรินเจาะไม้ให้เกิดไฟ ทุกคนก็ไม่ต้องทนหนาวในยามค่ำคืน กินอิ่มได้ทุกวัน ทั้งยังได้รับเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรและมีพละกำลังน่าสะพรึงกลัว
เมื่อเทียบกับชีวิตก่อนหน้านี้ ทุกคนย่อมสนับสนุนเย่ซุ่ยเหริน
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เริ่มวันพรุ่งนี้ พวกเราจะลงมือสร้างเมืองอย่างเป็นทางการ!
ทุกท่าน การสร้างเมืองก็นับเป็นการบำเพ็ญอย่างหนึ่ง ข้ารู้สึกว่าเมื่อสร้างเมืองสำเร็จแล้ว พลังบำเพ็ญของทุกคนจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก” การสร้างเมืองเป็นมหาบุญกุศล ผู้เข้าร่วมทุกคนล้วนแบ่งปันบุญกุศลได้
เย่ซุ่ยเหรินเชื่อว่าเมื่อสร้างเมืองสำเร็จ นอกจากจะได้รับบุญกุศลแล้ว เขายังจะได้รับต้นกำเนิดแห่งกฎด้วย หากโชคดีอาจเปิดถ้ำสวรรค์ได้โดยตรง