เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ทะยานขึ้นจากจุดเดิม เผ่ามนุษย์จักรุ่งเรือง
ท่ามกลางความตกตะลึงของเย่ซุ่ยเหริน หวังเหล่ามารคารวะเขา ก่อนยกมือแตะหว่างคิ้ว ไม่นานก็รวมตัวเป็นมณีสืบทอดเม็ดหนึ่ง
“นี่!” เมื่อเห็นหวังเหล่ามารมอบมณีสืบทอดให้ เย่ซุ่ยเหรินก็ถึงกับตะลึง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่กล้าเชื่อว่าเจ้าหมอนี่จะยังมีชีวิตอยู่
“แคร็ก” เมื่อดวงวิญญาณของเย่ซุ่ยเหรินสั่นสะเทือน โลกแห่งจิตสำนึกพลันแตกร้าวราวกับกระจกที่ร่วงหล่น ทำให้เขาได้สติกลับคืนมา
เขาแบมือออก มณีสืบทอดนอนอยู่กลางฝ่ามือ ทุกสิ่งก่อนหน้านี้ดูราวกับเป็นเพียงความฝัน
เย่ซุ่ยเหรินส่ายศีรษะ ก่อนกดมณีสืบทอดเข้าหว่างคิ้ว ร่างกายสั่นสะท้านอีกครั้ง แล้วเข้าสู่สภาวะบรรลุฉับพลัน
ในมรดกสืบทอดของหวังเหล่ามารมีทั้งวิธีหลอมสมบัติวิเศษประจำชะตา ตลอดจนความเข้าใจในค่ายกลและผนึกอาคม กลับไม่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรอยู่เลยแม้แต่เล่มเดียว
“สร้างเมืองได้แล้ว” หนึ่งชั่วยามให้หลัง เย่ซุ่ยเหรินลืมตาขึ้น ความเข้าใจของหวังเหล่ามารเกี่ยวกับผนึกอาคมและค่ายกลหลอมรวมเข้ากับเขาอย่างสมบูรณ์ เย่ซุ่ยเหรินสามารถวางมหาค่ายกลและผนึกอาคมได้อย่างง่ายดาย