เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 533 วิกฤตเป็นตายของตระกูลหาน
“ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ…”
ภายใต้แรงกดดันอย่างหนักของซูเฉิน หานจื่อหมิงกับหานอวี้เจวียนหน้าซีด รีบกล่าวขอโทษอย่างลนลาน
ซูเฉินถอนสายตากลับ ขี้เกียจจะถือสาพวกเขา แล้วบอกหานเชียนโหรวว่ามีธุระ ก่อนหันหลังจากไปทันที
หานเชียนโหรวมองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป ริมฝีปากขยับ เธออยากพูดรั้งเขาไว้มาก แต่พอคำพูดมาถึงปากกลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น สุดท้ายทำได้เพียงมองซูเฉินจากไปต่อหน้าต่อตา แล้วถอนหายใจออกมา
ส่วนหานจื่อหมิงกับหานอวี้เจวียนต้องรอจนซูเฉินจากไป ถึงค่อยผ่อนคลายลงได้ พวกเขาถอนหายใจยาว แรงกดดันที่ซูเฉินมอบให้เมื่อครู่หนักหนาราวกับภูเขาไท่ซานทับลงมา จนร่างกายแข็งเกร็ง แม้แต่จะพูดยังกลายเป็นเรื่องยาก
“ทำไมซูเฉินถึงเก่งขึ้นขนาดนี้ แค่สายตาเดียวของเขาก็ทำฉันกลัวจนขวัญหนี”
“นั่นสิ ทำไมเปลี่ยนไปมากขนาดนั้น?”
ตอนนี้หลังซูเฉินจากไปแล้ว หานจื่อหมิงกับหานอวี้เจวียนก็กลับมาเป็นปกติ แต่ในใจยังรู้สึกหวาดหวั่นต่อซูเฉินอยู่ไม่น้อย
หานเชียนโหรวพูดว่า “ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมแล้วจริง ๆ เขากลายเป็นคนที่ตระกูลหานของเราต้องแหงนหน้ามอง”