กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 455 นี่มันน่าขยะแขยงเกินไปแล้วมั้ง
“ไม่ต้องขับอ้อมแล้ว หาที่เปิดโรงแรมแถวนี้”
ซูเฉินพูดขึ้นในรถ
ตอนนี้สภาพของเขายิ่งผิดปกติขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าซีดเผือด หน้าผากมีเหงื่อผุดไม่หยุด ที่สำคัญคือร่างกายของเขาราวกับกำลังแบกรับความเจ็บปวดมหาศาล แม้แต่เสียงตอนพูดก็สั่นเบา ๆ อย่างควบคุมไม่ได้
หานเชียนเสวี่ยฟังออกว่าเสียงของเขาผิดปกติ สมองของเธอเริ่มแล่นเร็วขึ้น เธอพบว่าตอนนี้อาการของซูเฉินคงไม่ได้แกล้งทำ แต่บาดเจ็บจริง ๆ!
“คุณไหวหรือเปล่า? ให้ฉันพาไปโรงพยาบาลไหม?” หานเชียนเสวี่ยลองถามอีกครั้ง
ซูเฉินหลับตา น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดขึ้นมา “เลิกพูดไร้สาระ ทำตามที่ฉันบอก!”