เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365 บุกตรงถึงรัง
คำพูดที่ซูเฉินเอ่ยอย่างสบาย ๆ เมื่อเข้าหูเจิ้งซวงกับพวกกลับราวกับเสียงปีศาจ ทำให้พวกเขาตัวแข็งทื่อในพริบตา ความเย็นเยียบแล่นลึกไปถึงกระดูก
ที่แท้ซูเฉินไม่ได้คิดแค่จะสั่งสอนพวกเขา แต่จะกวาดล้างให้หมดทั้งกลุ่มเลยต่างหาก!
พอนึกถึงวิธีลงมือของซูเฉินเมื่อครู่ พวกเขาก็อดหนาวสะท้านไม่ได้ ความหวาดกลัวผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ที่จริงพวกเขาก็ไม่ได้เป็นพวกถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมจนทนลำบากไม่ได้ อย่างไรเสียก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว แม้แต่ความลำบากในสังคมยังทนผ่านมาได้ แล้วจะกลัวอะไรกับการถูกต่อยหรือเตะไม่กี่ที
แต่ปัญหาคือซูเฉินลงมือแล้วเจ็บเหลือเกิน ราวกับมีเข็มแทงเข้าไปในเนื้อ พวกเขาไม่กล้าลิ้มรสความเจ็บนั้นอีกเด็ดขาด!
แม่ของเสิ่นเล่อชิงเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง จึงถามว่า “แบบนี้จะไม่เป็นอะไรเหรอ? ในกลุ่มนั้นมีหลายคนที่มีอำนาจมีอิทธิพลมากทีเดียว”