กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 339 ยึดทรัพย์
“แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย! ยายแก่สารเลวนั่นกล้าโยนฉันออกมา ถ้าฉันไม่ล้างแค้นครั้งนี้ ฉันไม่ใช่คนแซ่อู๋!”
อู๋เจี้ยนเย่กลับถึงบ้านก็อาละวาดอย่างหนัก ข้าวของถูกเขาทุบพังไปไม่น้อย
พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลเซียวเมื่อครู่ ความโกรธก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ดวงตาแทบพ่นไฟออกมา!
เดิมทีเขาใกล้จะสมหวังอยู่แล้ว อำนาจของตระกูลเซียวถูกเขากดเอาไว้จนหมด แม้แต่เซียวไฉ่อินก็เลือกที่จะเงียบ ซึ่งหมายความว่าเธอเตรียมจะค้างคืนกับเขาแล้ว แต่ช่วงเวลาสำคัญที่สุดพานหงเสวี่ยกลับโผล่มา ทำลายเรื่องดี ๆ ของเขาเสียหมด แถมยังโยนเขาออกมา นี่เป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง!
ตอนนี้ร่างกายเขายังรู้สึกเจ็บ ปากเบี้ยวไปด้วยความโกรธ