กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 337 พ่อเป็นเสือ แต่กลับมีลูกเป็นหมา
ในชั่วขณะนี้ อู๋เจี้ยนเย่ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า คนพาลพอได้ดีแล้วก็ยิ่งได้ใจและล้ำเส้นมากขึ้นเป็นอย่างไร
ตอนนี้สีหน้าของคนตระกูลเซียวทุกคนย่ำแย่อย่างยิ่ง แม้แต่เซียวหยวนเจี่ยก็หน้าดำคล้ำ จ้องอู๋เจี้ยนเย่อย่างเดือดดาล
หากสายตาฆ่าคนได้ อู๋เจี้ยนเย่ที่หยิ่งผยองคงถูกแล่เนื้อเถือหนังไปเป็นพันครั้งแล้ว
ในทางกลับกัน เซียวไฉ่อินกลับมีท่าทีเรียบเฉย เธอเพียงเลิกคิ้ว เผยความรังเกียจเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อู๋เจี้ยนเย่ ตอนนี้คุณทำตัวหยิ่งผยองอวดดีขนาดนี้ ไม่กลัวกรรมตามสนองหรือ”