กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 291 ซูเฉิน ฉันสู้ตายกับนาย
หานเชียนเสวี่ยโตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องทำเรื่องแบบนี้ ความรู้สึกของเธอไม่ได้มีแค่ความอัปยศอดสู ความโกรธ และความเกลียดชัง แต่ที่มากกว่านั้นคือความตื่นกลัวกับความละอาย
สำหรับเธอ แค่ต้องใช้มือตัวเองไปสัมผัสของแบบนั้นก็ชวนขยะแขยงมากพอแล้ว ถ้ายังต้องใช้ปากอีก...
เธออดตัวสั่นไม่ได้ น้ำตาไหลพรากลงมาไม่หยุด
‘ซูเฉินสารเลว! จำเอาไว้ให้ดี สิ่งที่นายทำกับฉันวันนี้ ฉันจะจำไว้ทั้งหมด แล้ววันหลังจะเอาคืนเป็นร้อยเป็นพันเท่า!’
ไม่นานมือนั้นก็แตะโดนน้องชายของซูเฉิน แม้จะยังมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ เธอก็รู้สึกขยะแขยงจนขนลุกไปทั้งตัว
แถมเธอยังพบว่ามันก้อนใหญ่ชะมัด น่าขยะแขยงจริง ๆ