บทที่ 216 ยอมสยบ

บทที่ 216 ยอมสยบ

ตอนที่หานเชียนเสวี่ยเริ่มตาเหลือก ซูเฉินก็ปล่อยมือจากคอเธอ

ร่างของเธอไร้ที่ยึดเหนี่ยวในพริบตา ก่อนจะล้มลงกับพื้น

หานเชียนโหรวร้องไห้จนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เธอกรีดร้องแล้วรีบพุ่งเข้าไปพยุงหานเชียนเสวี่ยขึ้นมา ตบหลังและนวดหน้าอกให้ไม่หยุด เพื่อช่วยให้หานเชียนเสวี่ยกลับมาหายใจ

หานเชียนเสวี่ยล้มลงบนพื้นและรับรู้ถึงความเจ็บปวด ความคิดของเธอจึงค่อย ๆ กลับคืนมา เธออ้าปากหอบหายใจเฮือกใหญ่

ตอนนี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดผวา หัวใจเต้นเร็วถึงขีดสุด

เมื่อครู่เธอเกือบตายจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายแห่งความตาย!