บทที่ 215 ซูเฉินจัดการหานเชียนเสวี่ยอย่างไร

บทที่ 215 ซูเฉินจัดการหานเชียนเสวี่ยอย่างไร

ตอนนี้หานเชียนเสวี่ยขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว สูญเสียความสงบที่เคยมีไปโดยสิ้นเชิง ร่างของเธอเซถลาล้มลงบนพื้น

หัวเข่าถลอก เธอหันกลับมามองซูเฉินด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“ซะ…ซูเฉิน! แกฆ่าฉันไม่ได้!”

เสียงของหานเชียนเสวี่ยสั่นเครือ ร่างสั่นระริกไปทั้งตัว มีสภาพราวกับลูกแกะที่รอถูกเชือด

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเฉินเห็นเธอหวาดกลัวถึงเพียงนี้ เธอร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนน้ำตา เผยความอ่อนแอถึงขีดสุดออกมาจากทั้งร่าง ทำให้คนเผลอเกิดความปรารถนาจะครอบครองเธอขึ้นมา