กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 113 วาระสุดท้ายใกล้เข้ามา
จังหวะนั้นเอง สายตาอำมหิตของซูเฉินก็หันมาทางเธอ ราวกับลูกธนูพุ่งทะลุรูม่านตา เธอกลัวจนหน้าซีด ขาอ่อนยวบ ล้มก้นจ้ำเบ้าแล้วร้องโหยหวน “อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน”
เธอถูกซูเฉินขู่จนขวัญหนีดีฝ่อแล้ว
ซูเฉินเบนสายตากลับไปโดยไม่ลังเล แล้วออกวิ่ง ไม่นานก็ออกจากที่นี่ไป
หลังจากเขาจากไป ทุกคนก็ยังคงจมอยู่กับความตื่นตะลึงเมื่อครู่
ผ่านไปพักหนึ่ง มีคนถึงค่อยได้สติแล้วร้องอุทาน
“เชี่ย! คนเมื่อกี้ต่อสู้เก่งเกินไปแล้ว!”
“ใช่เลย คนเดียวสู้เป็นสิบคน เกินจริงไปแล้ว ตกลงนี่ไม่ได้ถ่ายหนังอยู่ใช่ไหม?”