บทที่ 105 เรายังกลับไปที่ห้องกันดีกว่า

บทที่ 105 เรายังกลับไปที่ห้องกันดีกว่า

ซูเฉินกลับไปแล้ว ความตึงเครียดในใจของเสิ่นเล่อชิงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าประเดี๋ยวต้องทำเรื่องนั้นกับซูเฉิน อารมณ์ของเธอก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อคืนเพราะไฟดับ อาการกลัวความมืดของเธอกำเริบจนขาดสติ พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดซูเฉิน แถมยังกอดกันอยู่นานขนาดนั้น ความใกล้ชิดแบบนั้นทำให้เธอทั้งกระอักกระอ่วนและเขินอายมากอยู่แล้ว

ถ้าต้องทำเรื่องน่าอายนั่นกับซูเฉิน เธอไม่รู้เลยว่าจะอึดอัดขนาดไหน