กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 103 อาจารย์เสิ่น ล่วงเกินแล้ว
“จบแล้ว จบกันคราวนี้”
ใบหน้าเสิ่นเล่อชิงซีดไร้สีเลือด ร่างกายโงนเงนแทบล้ม
ไม่นาน กลุ่มคนที่มี “พี่เสี่ยวหม่า” เป็นหัวหน้าก็เดินกรูเข้ามาอย่างดุดัน พวกเขาพูดกับซูเฉินอย่างเหี้ยมเกรียมว่า “แกคือซูเฉินใช่ไหม?”
ซูเฉินก้าวไปข้างหน้า บังเสิ่นเล่อชิงไว้ด้านหลัง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “มีธุระอะไร?”
พี่เสี่ยวหม่าเป็นชายวัยกลางคนร่างกำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อ แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ควรหาเรื่องด้วย พอเขาทำหน้าขรึมก็น่ากลัวเป็นพิเศษ แววตายังเต็มไปด้วยไอสังหาร คนทั่วไปไม่กล้าสบตาด้วย
เสิ่นเล่อชิงกลัวจนตัวสั่นไปหมด