กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 13 ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย คุกเข่าลง!
ชายหัวโล้นร่างยักษ์ไม่ได้ใส่ซูเฉินไว้ในสายตาเลย พอเห็นท่าทางเหมือนมาหาเรื่องของซูเฉินก็พลันหัวเราะออกมา พลางเท้าเอวพูดว่า “โฮ่ ยังคิดว่าตัวเองแน่นักหรือไง อยากให้พวกเราคุกเข่าก้มหัวให้ด้วย?”
“มา ๆ เข้ามาใกล้ ๆ ฉันอยากเห็นนักว่าแกมีฝีมือแค่ไหน”
ทนายที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเยาะ “ไอ้ผีพนันไร้ฝีมือ ยังกล้ามาวางท่าใส่พวกเราอีก ไม่รู้หรือไงว่าคำว่าตายเขียนยังไง”
คนอื่น ๆ ต่างมองซูเฉินด้วยสีหน้าขบขัน ไม่มีใครคิดว่าซูเฉินจะเป็นภัยคุกคามอะไรต่อชายหัวโล้นร่างยักษ์ หากซูเฉินกล้าลงมือจริง ก็ไม่ต่างจากเอาไข่ไปกระแทกหิน รนหาที่ตายชัด ๆ
แม้แต่ลุงเฉียนกับคนอื่น ๆ ก็ไม่เชื่อว่าซูเฉินจะล้างแค้นให้พวกเขาได้ ช่องว่างห่างกันเกินไป