กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 11 ฉัน ‘คิดถึง’ เธอมาก!
หลังวางสาย สีหน้าหานเชียนเสวี่ยก็มืดครึ้ม แต่ครู่ต่อมากลับยิ้มขึ้นมา ทำให้ทั้งห้องสว่างไสว “ทางสวรรค์มีให้เดินแต่ไม่เดิน ประตูนรกไม่มีแต่กลับบุกรุกเข้ามา ซูเฉินเอ๋ยซูเฉิน ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าแกจะมีปัญญาแค่ไหนถึงคิดแก้แค้นฉัน!”
หานเชียนเสวี่ยไม่เคยเห็นซูเฉินอยู่ในสายตา ต่อให้หานเชียนโหรวตั้งใจเตือนเธอ ก็เปลี่ยนความเข้าใจที่เธอมีต่อซูเฉินไม่ได้
เธอรู้จักซูเฉินดีเกินไป จึงมั่นใจมากว่าซูเฉินเป็นแค่คนไร้ค่า ต่อให้ตอนนี้รู้ความจริงทุกอย่างและพูดปาว ๆ ว่าจะกลับมาแก้แค้น ก็ทำอะไรเธอไม่ได้แม้แต่น้อย
เธอไม่ได้คิดไปเองว่าตัวเองเก่ง แต่ตอนนี้ซูเฉินไม่มีสถานะคุณชายตระกูลซูแล้ว จะเอาอะไรมาแข่งกับเธอ?