กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 3 หยางเฟิงมาแล้ว
สีหน้าเย็นชาและหยิ่งยโสที่หานเชียนโหรวเคยมีหายไปหมดแล้ว เธอสั่นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดขาว
ซูเฉินเห็นท่าทางของเธอแล้วมุมปากก็ยกขึ้น รู้สึกสะใจที่ได้แก้แค้น เขาโยนโทรศัพท์ใส่ตัวหานเชียนโหรว แล้วขยับปากบอกเธอว่า “คุยกับเขา”
หานเชียนโหรวไม่กล้าขัด จึงรับโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างว่าง่าย เสียงสั่นเครือ “ฮัลโหล พี่...พี่เฟิง”
หยางเฟิงถามว่า “เชียนโหรว เมื่อกี้จู่ ๆ เธอวางสายฉันทำไม มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
“เมื่อกี้แบตโทรศัพท์ฉันหมด ก็เลย...อ๊า!”