กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
มุกโสมเม็ดหนึ่งที่ราวกับมีห่วงแสงล้อมรอบปรากฏขึ้นตรงหน้าหลัวหลีเช่นนี้เอง
“สามร้อยปี! นี่มันสามร้อยปี!” น้ำเสียงที่จี้เย่พยายามกดให้ต่ำไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นไว้ได้เลย แม้แต่มือที่ถือมุกโสมให้หลัวหลีดูยังสั่นเทา
หลัวหลีก็สั่นเทาเช่นกัน—สามร้อยปี นี่มันสามร้อยปีเชียวนะ!
เธอไม่กล้าแม้แต่จะแตะ เพราะกลัวว่าพอแตะปุ๊บจะเปิดฉากการแสดงต่อหน้าจี้เย่—มุกโสมล่องหน
หลัวหลีไม่แตะ เพียงพูดว่า “นายถือไว้ให้ดี รอให้กู้หลินกลับมาก่อนพวกเราค่อยคุยกันเรื่องการแบ่ง”
คำพูดนี้ถูกใจจี้เย่อย่างยิ่ง เขาอยากจะถือไว้นานกว่านี้เพื่อรับสิริมงคลสักหน่อยอยู่แล้ว ไม่นานจี้เย่ก็พกพาสิริมงคลของเขาไปขุดต่อ