เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 222 ตายทั้งทีก็ต้องมีคุณค่า
แสงขาวเย็นเยียบในโรงพยาบาลสาดลงมา
ยิ่งทำให้สีหน้าของเพื่อนเก่าคนนี้ของเว่ยเสวียนหมิงซีดเผือดลงไปอีก
หมอพูดว่า “ถึงระยะปลาย ยาดอลคอนทินอาจจะใช้ไม่ได้ผลแล้ว”
หมอลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ยังพูดต่อไป “ทำไมพวกคุณไม่ไปรักษาที่แอนเดอร์สันล่ะ? พวกคุณไม่ได้ขาดเงิน และไม่ได้ขาดเส้นสาย...”
เพื่อนเก่าหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจนใจ “ดื้อจริง ๆ! ดื้อจนตายไปเลย! บอกว่าถ้าวันหนึ่งไม่ไหวจริง ๆ อย่างน้อยก็ขอตายบนแผ่นดินเกิด”
หมอรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ยังอยากพูดอะไรอีก แต่จู่ ๆ พยาบาลก็พาคนหลายคนเดินเข้ามา
เพื่อนเก่าคนนี้ของเว่ยเสวียนหมิงแซ่หลี่ มองเห็นชายที่เดินนำหน้าคนอื่น ๆ มาจากไกล เขาส่งเสียงเอไอแบบเครื่องจักรใส่เขา “ลุงหลี่”
“เหวินชิ่งหรือ?” ผู้อาวุโสหลี่ชะงัก “มาทำไม... นี่มัน...”