ตอนที่ 143

ตอนที่ 143

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดครึ้มหม่นหมอง สกุลลวี่พยุงกายขึ้นจากพื้นอันเหน็บหนาวและแข็งกระด้างอย่างยากลำบาก ใช้มืออันสั่นเทาเช็ดหยาดน้ำตาที่หลงเหลือบนปรางแก้มเบา ๆ

หลังจากด่าทอติดต่อกันเป็นเวลานาน ลำคอของนางก็เริ่มเจ็บปวด น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นพร่าแหบและต่ำพร่า

สกุลลวี่ค่อย ๆ หมุนตัว กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ในที่สุดสายตาก็จับจ้องอยู่ที่บ่อน้ำเล็ก ๆ บ่อนั้นในลานเรือน

นางย่างเท้าโซเซ ก้าวเซถลาเดินไปยังปากบ่อ เมื่อเข้าใกล้ก็โน้มกายพาดขอบบ่อ ชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง รู้สึกเพียงว่าเบื้องหน้ามืดมนดับสูญ ราวกับห้วงอเวจีไร้ก้นที่ลึกล้ำสุดหยั่ง

ข้างปากบ่อมีถังน้ำผูกเชือกป่านวางอยู่ใบหนึ่ง ทว่าคุณหนูในตระกูลใหญ่ผู้ได้รับการประคบประหงมและมีชีวิตสุขสบายมาแต่เยาว์วัยผู้นี้ ย่อมไม่รู้วิธีใช้งานมันโดยสิ้นเชิง