ตอนที่ 142

ตอนที่ 142

กล่าวถึงตรงนี้ เติ้งอวี้ก็เริ่มไอขึ้นมาอย่างฉับพลัน ขันทีผู้นั้นมิกล้าอยู่ต่อนาน จึงเอ่ยขึ้น “ทั้งหมดนี้เป็นของพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้ ขอท่านกั๋วกงโปรดรับไว้ด้วย ข้าน้อยขอตัวลาขอรับ” พลอยเอ่ยจบก็เหลียวหลังเดินจากไป

เติ้งอวี้หยุดอาการไอและลอบถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง เมื่อเห็นเติ้งเจิ้นจับจ้องของขวัญตาไม่ปรอก จึงสั่นหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยกับเติ้งซื่อที่อยู่ข้างกาย “พยุงข้ากลับไปเถิด”

------เส้นแบ่ง------

เกี้ยวที่แบกลวี่ซื่อโผบินดั่งเดียดดุจลมกรด พุ่งตรงมาถึงหน้าประตูจวนอ๋องอู๋อย่างรวดเร็ว ลวี่ซื่อนั่งอยู่ในเกี้ยวที่โอนเอน พยายามข่มอารมณ์อันพุ่งพล่านของตนให้สงบลง

ทว่าพอหวนนึกถึงตนเองกำลังจะ “แต่งเข้า” จวนอ๋องอู๋อันเป็นสถานที่แปลกตาแห่งนี้ ความโกรธแค้นในใจที่มีต่อองค์ชายรัชทายาทกลับยิ่งข้นคลักขึ้นเรื่อย ๆ