ตอนที่ 12

ตอนที่ 12

“หากเจ้าเจตนาพบข้าเพียงเพื่อจะปลดปล่อยโทสะใส่ข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อ น่าเสียดายยิ่งนักหนา ที่ต่อไปหมิ่นหมิ่นจะไม่มีตระกูลฝ่ายแม่เสียแล้ว” จูซวงกล่าวจบก็ยกเท้าเตรียมจะเดินจากไป

“ช้าก่อน! เจ้าตอบคำถามข้ามาข้อหนึ่ง” หวังเป่าป่าวสงบสติอารมณ์ลงได้เช่นกัน เขาทรุดก้นนั่งลงกับพื้นแล้วเอ่ยขึ้น

“เจ้าถามมาสิ” ทหารนอกประตูยกเก้าอี้มาตัวหนึ่ง จูซวงนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอ่ย

“นึกถึงยามที่ต้าหยวนของข้าสยบไปทั่วโลก เหตุใดยามนี้เวลาผ่านไปไม่ถึงร้อยปีกลับพังพินาศสูญสิ้น ทุกสิ่งอุปมาดังฟองคลื่นในสายน้ำที่ไม่คงอยู่อีกต่อไป” หวังเป่าป่าวขบคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม

“เพียงปัญหานี้หรือ แสนง่ายดายยิ่งนัก” จูซวงแคะหูพลางเอ่ย

“เช่นนั้นเจ้าลองกล่าวมาสิว่าง่ายดายอย่างไร” หวังเป่าป่าวเอ่ย