ตอนที่ 11

ตอนที่ 11

จูซวงเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง “ท่านพ่อ~”

“เหอะ! เรียกเสียสนิทเสน่หาเชียวนะ ยามนี้รู้จักเรียกข้าว่าท่านพ่อ แล้วลับหลังเล่าเรียกข้าว่าอะไร? เหล่าจู? ตาแก่จู?” จูหยวนจางวางพู่กันทรงพระอักษรลงพลางมองไปยังจูซวง

“ใครกัน! ผู้ใดนินทาลับหลังกัน! ข้าเปล่านะ ไม่ใช่ข้า อย่าพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้า!” ยามนี้จูซวงราวกับแมวขนลุกชูชัน ยามนี้ทั้งฮองเฮาหม่าและจูเปียวต่างก็ไม่อยู่ หากถูกตีขึ้นมาคงไม่มีผู้ใดช่วยห้ามเป็นแน่

เมื่อเห็นเหล่าจูทำท่าจะหยิบพื้นรองเท้า จูซวงก็ถอยหลังพลางตะโกน “นี่มันใส่ร้ายกันชัดๆ! มีคนใส่ร้ายข้า!”

“หยุดนะ วันนี้หากเจ้ากล้าชะรอยหนี ข้าจะตีขาเจ้าให้หัก!” จูหยวนจางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จูซวงก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“ฝ่าบาท เว่ยกั๋วกงสวีต๋า เอ้อกั๋วกงฉางอวี้ชุน จงซานโหวทังเหอ ขอเข้าเฝ้าขอรับ” หวังเต๋อรายงานอยู่ภายนอกประตู

“ให้พวกเขาทั้งหมดเข้ามา”