ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

ในขุนเขา ห่างจากอิ้งเทียนไปอีกร้อยกว่าลี้

ภายในรถม้า ตรงกลางจูเปียวถือตำราในหัตถ์กำลังอ่านด้วยความจดจ่อ ส่วนจูซวงที่อยู่ข้าง ๆ เอนกายพิงเบาะนุ่ม ในหัตถ์ถือพวงลูกเกด ใช้ปากส่งเข้าทีละลูก ๆ ทั้งยังฮัมเพลงสั้นที่ไม่รู้จัก ยามสบายใจมีเท่าใดก็สบายใจเท่านั้น

จูซวงกินลูกเกดหมดพวงหนึ่ง ใช้แขนเสื้อเช็ดปาก แล้วหยิบลูกท้อขึ้นมาอีกลูก พอเตรียมส่งเข้าปากก็เห็นจูเปียวมองตนเอง จึงมองจูเปียวแล้วมองลูกท้อในหัตถ์ ยื่นหัตถ์ไปตรงหน้าจูเปียวแล้วเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ ท่านจะกินสักหน่อยหรือไม่”

“เห็นเจ้ากินน่าอร่อยยิ่งนัก ประจวบกับข้าก็หิวแล้วพอดี” จูเปียวรับลูกท้อมาแล้วเริ่มกิน

จูซวงหยิบจากจานมาอีกลูกพลางกินพลางเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ ผ่านไปอีกสองปีท่านก็ควรจะแต่งงานแล้วกระมัง”