0146

⬢⬢⬢

ตอนที่ 146 คำเชิญ (สาม)

เนื่องจากโอสถคงโฉมเป็นโอสถที่แทบไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนชายคนใดคิดจะซื้อ ทั้งสองคนจึงมั่นใจได้ว่าโอสถที่หลู่อี้เรียกร้องมาทั้งสองอย่างนั้น เพื่อมอบให้แก่สตรีผู้หนึ่ง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ทั้งสองต่างรู้สึกยินดีในใจ เพราะคงไม่มีนิกายใดไม่ชื่นชอบศิษย์ที่มีความรักความผูกพันและมีคุณธรรมเช่นนี้

เนื่องจากคนประเภทนี้มักเป็นพวกมีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ ยิ่งไปกว่านั้นหลู่อี้ยังเป็นอัจฉริยะที่มีรากวิญญาณรวมเต็มเปี่ยม

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ในอนาคตเขาย่อมต้องกลายเป็นบรรพชนก่อกำเนิดอย่างแน่นอน การดึงตัวเขาล่วงหน้าเข้าสู่นิกายเพื่อให้เขาติดค้างน้ำใจ วันหน้าจะยังกลัวว่าเขาจะไม่ตอบแทนหรือ?

ถึงเวลานั้น ต่อให้พวกเขาซึ่งมีบุญคุณต่อหลู่อี้ไม่เอ่ยคำขอใด หลู่อี้ก็จะหาทางตอบแทนด้วยตนเอง

ดังนั้นเมื่อเข้าใจจุดนี้ ทั้งสองจึงแสดงความกระตือรือร้นยิ่งขึ้น ชายวัยกลางคนจากสำนักวิญญาณสวรรค์จึงรีบกล่าวขึ้นว่า

“สหายตัวน้อย เจ้ายังมีข้อเรียกร้องอื่นอีกหรือไม่? สรุปคือต้องการเพียงโอสถนิพพานหนึ่งเม็ดกับโอสถคงโฉมใช่หรือไม่?”

หลู่อี้ฟังแล้วจึงพยักหน้า