0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 เข้าสู่จวนเถี่ย

พ่อบ้านเห็นหลู่อี้ชูมือขึ้นจึงมองมาด้วยความสงสัย พลางเชิดศีรษะขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ว่ามา”

เมื่อเห็นว่าพ่อบ้านยอมให้ตนพูดจริง ๆ หลู่อี้จึงเรียบเรียงความคิดแล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อบ้าน รับข้าเข้าทำงานเถิด ข้ามีความสามารถพิเศษ”

พ่อบ้านฟังแล้วก็เริ่มสนใจ เขาลูบเคราพลางกล่าวว่า “โอ้ เช่นนั้นรึ มีความสามารถพิเศษอันใด เล่ามาให้ฟังหน่อย หากเหมาะสม ตาเฒ่าผู้นี้จะรับเจ้าไว้เอง”

หลู่อี้กัดฟันกล่าวว่า “ข้าคำนวณเลขและเขียนอ่านหนังสือได้ขอรับ”

พ่อบ้านฟังแล้วก็หัวเราะร่า “ตาเฒ่าคนนี้รับคนใช้เบ็ดเตล็ดมาเพื่อตัดแต่งกิ่งไม้ดอกหญ้า การเขียนอ่านหรือคำนวณเลขนั้นไม่สำคัญ ขอเพียงร่างกายแข็งแรงหน่อยก็พอ เจ้ายังดูไม่ผ่านนะ”

หลู่อี้ฟังแล้วก็รีบร้อนขึ้นมา เห็นทีไม่ได้การ โอกาสเดียวอยู่ตรงหน้าแล้ว ฉับพลันนั้นในหัวก็เกิดประกายความคิดวูบหนึ่ง จึงกล่าวว่า