กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 38 หร่านจู๋: ไม่ใช่ครู แต่เป็นศิษย์พี่
โทรศัพท์ดังอยู่สองสามครั้ง ไม่นานก็มีคนกดรับสาย
บนจอภาพปรากฏภาพชายวัยราวห้าสิบปี บุคลิกสุขุมสง่างามคนหนึ่ง
“หร่านจู๋เหรอ” น้ำเสียงของชายคนนั้นอบอุ่นอ่อนโยน แฝงความประหลาดใจระคนยินดี “วันนี้นึกอย่างไรถึงโทรหาลุงได้ล่ะ ทานข้าวหรือยัง”
น้ำเสียงสนิทสนมคุ้นเคยเช่นนี้ทำให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างพากันชะงักงัน
ทุกคนต่างคาดเดาอยู่ในใจว่าปลายสายคือใคร
“ลุงเซิ่ง” เหวินหร่านจู๋พยักหน้าให้จอภาพ “ทานแล้ว มีเรื่องอยากรบกวนท่านสักหน่อย”
ลุงเซิ่งเหรอ ลุงเซิ่งคนไหนกัน
หลินหลานซวงใจกระตุกวูบ ข้อสันนิษฐานที่ทำให้หัวใจเต้นรัวผุดขึ้นมาในหัวทันที