กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Carnet11
ตอนที่ 391 แสงเขียวแดงปรากฏอีกครั้ง! กำแพงฟ้าดิน! ขนาดหยดน้ำคือขีดจำกัดหรือ
หึ่ง!
เสียงกระบี่กังวานใสประหนึ่งเสียงลูกหงส์ ทว่าแฝงพลังทะลุทะลวงอันรุนแรง
พร้อมเสียงกระบี่นั้น เจตจำนงอันคมกริบก็แผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน จนเกินกว่าขอบเขตความเข้าใจในวิถีกระบี่ของเมิ่งอู่เฮ่า ประมุขเหวกระบี่เสียอีก!
เมิ่งอู่เฮ่าอ้าปาก เบิกตากว้าง ส่วนลึกในใจกลับนึกถึงแนวคิดสะเทือนโลกของปราชญ์นามซังหวยจื่อเมื่อหลายหมื่นปีก่อน...
เล่ากันว่า ผู้อาวุโสนามซังหวยจื่อมีทฤษฎีปรัชญาซึ่งคล้าย【ทฤษฎีแบบ】ของเพลโตที่หลี่ชิงเฟิงรู้จักในชาติก่อนอย่างยิ่ง ต่างเห็นว่าสรรพสิ่งแท้จริงเป็นเพียงภาพลวงที่ดูจริง หรือกล่าวได้ว่าเป็นภาพฉาย
ในทฤษฎีนี้ สรรพสิ่งล้วนมี【ตัวตนต้นแบบ】อยู่ในโลกที่ไม่อาจหยั่งรู้มาก่อนแล้ว หรือก็คือ【แบบ】ในทฤษฎีของเพลโต และคล้าย【สารัตถะ】ที่อริสโตเติลสืบทอดต่อจากเพลโตแล้วปรับเปลี่ยนใหม่อย่างยิ่ง
เพียงเพลโตไม่คิดว่าสิ่งความหมายลบอย่าง【เหม็น】【สกปรก】【ยุ่งเหยิง】จะมี【แบบ】ดั้งเดิมอยู่ แต่อริสโตเติลกับซังหวยจื่อในโลกนี้กลับเห็นว่า ไม่ว่าสูงส่งหรือต่ำต้อยล้วนเป็นภาพเงาหรือภาพฉาย และมี【ตัวตนต้นแบบ】อยู่ในโลกต้นกำเนิดที่ไม่อาจหยั่งรู้
จุดร่วมของปรัชญาทั้งสามคือ ต่างเห็นว่ามโนทัศน์ทุกอย่างในโลก ล้วนฉายมาจาก【ตัวตนต้นแบบ】【สารัตถะ】หรือ【แบบ】ในโลกที่ไม่อาจหยั่งรู้นั้น