กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 568 เหยียบย่ำใจจริงของเขา
คำพูดเหล่านั้นของซ่งจืออัน ฟังเผิน ๆ แล้วล้วนมีเหตุผล
อีกทั้งช่วงหลายวันมานี้ มู่ฉือเองก็รู้สึกเช่นนั้น—พี่เหยียนจือยิ่งนานก็ยิ่งขาดนางไม่ได้
มิใช่แค่เขา แม้แต่องครักษ์ในจวนก็กลัวว่านางจะถูกลักพาตัวไปอีก ยามมองนางจึงมีแววระแวดระวังราวกับหวงของกินอยู่หลายส่วน
ยังมีแม่นมหลิ่วกับหนานกง พวกนางก็เป็นกังวลเช่นนี้เหมือนกัน
แม่นมหลิ่วแทบอยากเฝ้านางทุกคืน
แม่นมอายุมากแล้ว ร่างกายรับไม่ไหวแท้ ๆ แต่ยังปากแข็ง
นางคิดจะออกจากเรือนไผ่ม่วงไปยังที่อื่นในจวน หนานกงก็ทำท่าราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
ยืนกรานจะจัดวางองครักษ์ให้เรียบร้อยเสียก่อน กลัวเหลือเกินว่าที่นั่นจะมีคนซุ่มโจมตี
พอหนานกงจัดการทุกอย่างเสร็จ นางก็หมดอารมณ์ไปแล้ว