กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 557 องค์หญิงยังไม่สิ้นพระชนม์
มู่ฉือเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ทว่ายังมีแรงพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเวินจิ่นอวิ๋น
“เหยียนจือ...เจ้ายังมีชีวิตอยู่ตามที่ข้าบอก ช่างดีเหลือเกิน...”
ในชั่วขณะนี้ ความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวันราวกับมลายสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง
ขอบตาของเวินจิ่นอวิ๋นแดงเรื่อ มือที่สั่นเทาค่อย ๆ โอบกอดนาง
เขาทำอย่างระมัดระวังยิ่ง
ราวกับกลัวว่านี่เป็นเพียงความฝัน
กลัวว่าเพียงสัมผัสเบา ๆ ดวงวิญญาณงดงามในอ้อมแขนนี้จะจากเขาไป
เมื่อสัมผัสอันแท้จริงส่งมาถึง เขาจึงโอบกอดนางแน่นขึ้นจนข้อนิ้วซีดขาว
ในยามนี้ลำคอของเขาแห้งผาก ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมา