กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 521 จิ่งเยี่ยน: สหายที่ดีที่สุด
หนึ่งเดือนหลังองค์หญิงอันหยางสิ้นพระชนม์
จิ่งเยี่ยนกลับมาถึงนครหลวง
เขาวางถังหูลู่ที่ทำจากน้ำเต้าแท่งหนึ่งไว้หน้าหลุมศพ
“เสี่ยวฉือ ต่อไปนี้เจ้าก็จะไม่ปวดฟันอีกแล้ว…”
แม้จะกล่าวกันว่าบุรุษไม่หลั่งน้ำตาง่าย ๆ แต่จิ่งเยี่ยนกลับไม่สนใจกฎเกณฑ์เช่นนั้น
เขาเศร้าก็ร้องไห้ ดีใจก็หัวเราะ
น้ำตาไหลไม่หยุด แต่ก็ยังชะล้างความเศร้าโศกไปไม่ได้
เขาพักอยู่ในนครหลวงหลายวัน ยึดเพิงหญ้าของเผยฮู่ไปหน้าตาเฉย
ทั้งสองเบียดกันอยู่ในเพิง ส่วนใหญ่แล้วจิ่งเยี่ยนจะเป็นฝ่ายพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด