กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 513 เขากลับมาแล้ว
เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวของสตรี เวินจิ่นอวิ๋นก็ไม่อยากเชื่อ
เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง พยายามปลุกนางให้ตื่นด้วยวิธีนี้
“เยาเยา...เยาเยา ตอบข้าหน่อย...”
แต่เขาไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากนางอีกแล้ว
ฉู่อันเหอกับหนานกงยืนอยู่บนฝั่ง
เมื่อเห็นใต้เท้าอุ้มองค์หญิงขึ้นฝั่ง พวกเขานึกว่าองค์หญิงหลับไปแล้ว
แต่พอมองสีหน้าของใต้เท้าอีกครั้ง ในใจก็เกิดลางสังหรณ์ร้ายขึ้นพร้อมกัน
หนานกงมีแววตาเหม่อลอย น้ำเสียงสั่นเครือ
“ใต้เท้า องค์หญิงนาง...”