กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 511 เขาเปรียบดั่งแสงจันทร์ อันเย็นเยียบกระจ่างใส
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แม่นมหลิ่วคอยปรนนิบัติองค์หญิงล้างหน้าผลัดอาภรณ์
นางเลือกชุดสีสันสดใสชุดหนึ่ง
แสงตะวันส่องเข้ามาในห้อง ทอดเงาแตกพร่าเป็นหย่อม ๆ ลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง
มู่ฉือมองตนเองในคันฉ่องทองแดง คิ้วขมวดเข้าหากัน
“แม่นม ใบหน้าข้าซีดเหลือเกิน ทาชาดสักหน่อยเถิด”
แม่นมหลิ่วพยักหน้า ฝืนยิ้มให้ดูสบายใจ
หลังรับสำรับเช้า สามีภรรยาทั้งสองก็นั่งรถม้าออกจากจวนราชครู
ฉู่อันเหอกับหนานกงติดตามไปด้วย ส่วนแม่นมหลิ่วอยู่เฝ้าจวน
ภายในรถม้า