กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 510 เยาเยาจะไปที่ใด ข้าก็จะไปเป็นเพื่อน
เวินจิ่นอวิ๋นเปลี่ยนตำรับยาไปหลายขนานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล
เมื่อเห็นองค์หญิงดื่มยาแล้วมีอาการทรมาน เขาก็ทั้งเจ็บปวดและร้อนใจ
ลวี่เยียนได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่เพียงไม่ใช้เรื่องนี้เอาความชอบ ยังแสดงความรู้สึกผิดอยู่หลายครั้ง
หนานกงก็เสียใจเช่นกัน—วันงานเลี้ยงฉยงหลินนางไม่ได้ติดตามองค์หญิงไปด้วย
นางเฝ้าอยู่ด้านนอกเรือนหลัก วันแล้ววันเล่าก็ยิ่งดูหมดเรี่ยวแรง
ฉู่อันสังเกตเห็นว่านางไม่สบายใจ จึงปลอบว่า
“อย่าคิดมากเลย ระวังแล้วระวังอีก ลูกธนูที่ลอบยิงมาก็ยากจะป้องกัน
“วันนั้นไม่ว่าใครจะอยู่ข้างองค์หญิง ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้”
หนานกงส่ายหน้า