บทที่ 402 วิวาห์ใหญ่ ออกเดินทางไปฮันนีมูน

บทที่ 402 วิวาห์ใหญ่ ออกเดินทางไปฮันนีมูน

เมื่อตื่นขึ้น มู่ฉือพบว่าตนอยู่ในอ้อมแขนของเวินจิ่นอวิ๋น พอเงยหน้าขึ้นมองอีกที เขายังหลับอยู่เสียด้วย

องค์หญิงน้อยงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงคืนเข้าหอเมื่อคืน ใบหน้าก็พลันแดงก่ำ นางรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า

ไม่สิ

พูดให้ถูกคือ นางอยากซ่อนตัวต่างหาก

นางเพียงขยับตัวเบา ๆ ทั่วร่างก็ปวดเมื่อยเสียจนไม่กล้าขยับอีกแม้แต่น้อย สงสัยว่าตนถูกกลั่นแกล้งจนบอบช้ำหรือกระดูกได้รับบาดเจ็บหรือไม่

แต่นางนึกถึงสิ่งที่ตานเหนียงเคยพูดได้อย่างรวดเร็ว จึงเข้าใจว่านี่เป็นอาการปกติและไม่กังวลมากนัก

นางโผล่ศีรษะออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วหันไปมองบุรุษที่นอนอยู่ข้างกาย

จากนั้นนางก็กลอกดวงตากลมโตงดงาม แล้วหันไปจ้องเพดานม่านเตียงอยู่นาน

นางจำไม่ได้ชัดเจนว่าคืนก่อนเข้าหอกันอย่างไร