บทที่ 388 รับราชโองการสืบราชบัลลังก์

บทที่ 388 รับราชโองการสืบราชบัลลังก์

ฮ่องเต้ทรงตื่นตระหนกและประหลาดใจอยู่ก่อน จากนั้นความผิดหวังและโกรธเกรี้ยวที่เข้าใจกระจ่างแก่พระทัยก็เข้ามาแทนที่

พระเนตรทั้งสองเบิกกว้าง จับจ้องมู่จิ้งเสวี่ยนไม่กะพริบ พระสุรเสียงราวกับมีเสมหะติดอยู่ในลำคอ เสียงที่เปล่งออกมาจึงแหบพร่าอย่างยิ่ง

“เรา รู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่อง! เจ้าอยากทำอะไรกันแน่! หรือเจ้ายังคิดจะสังหารฮ่องเต้ ฆ่าบิดาของเจ้าอีก!”

หากไม่ใช่เพราะพระวรกายเป็นอัมพาตไปทั้งตัว ฮ่องเต้คงลุกขึ้นลงมือไปนานแล้ว

บัดนี้พระองค์ทำได้เพียงแสดงความเกรี้ยวกราดผ่านสีพระพักตร์ แม้แต่กำปั้นก็ยังกำไม่แน่น

ใบหน้าหล่อเหลาของมู่จิ้งเสวี่ยนไม่มีความหวาดกลัวหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

เขาสะบัดชายเสื้อคลุมแล้วนั่งลงข้างเตียง ช่วยดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ฮ่องเต้ ก่อนจะจัดชายผ้าห่มให้เรียบร้อยอย่างเอาใจใส่

พระเนตรของฮ่องเต้กลอกตามมือของเขา